Xenna Moja Miłość

Najczęściej komentowane

1.	Złam prawo - fragment części II

2.	Mrówa-punkówa

3.	Xenna na ekranie

4.	Xenna - alternatywne zakończenie

5.	Chaos i świńska skóra

6.	Disorder i ja

7.	Kolejny projekt okładki

8.	Kabotyn Rotten, Sex Pistols dziady

Sylwia

10.	Jarocin 2008

Strony partnerskie

Crass Zbuntowane Życie Penny Rimbaud
Gazeta Literacka
Kwartalnik Literacki Wyspa
Melanże z żyletką
Najlepsze przewodniki
No Future Book Śmierć Książki
Notes Wydawniczy
Rynek Książki
Urządzenia biurowe
Witold Horwath
Wydawnictwo Jirafa Roja

Recenzje

Czwartek, 15 Listopada, 2007
Masłoń o "Melanżach z Żyletką"

Krzysztof Masłoń Źródło "Rzeczpospolita" 29.01.2008

Na haśle „Sex, drugs & rock’n’roll” nie jeden już zrobił karierę. Autor precyzuje: nie rock, lecz punk rock.
„Xenna”, poprzednia powieść Łukasza Gołębiewskiego, wprawdzie wyuzdana i obsceniczna, była ledwie pisarskim ćwiczeniem przed rzutem na naprawdę głęboką wodę, który teraz, po „Melanżach” autor ma już za sobą. Postanowił on sprawdzić wytrzymałość czytelników, czy będą w stanie przełknąć historię związku znanego z „Xenny” bohatera z nastoletnią dziewczyną – sfinalizowaną horrorem opowieść, którą w równym stopniu kształtuje literatura, co alkohol, narkotyki i punk rock.
Po książkę tę nie powinni sięgać ci, którzy mają jeszcze opory przed literacką pornografią, jak również osoby, którym wydaje się, że życie to coś więcej niż zabawa do upadłego, i że nie da się na okrągło chlać, ćpać, uprawiać seks, a z intelektualnych rozrywek preferować grę w lotki i oglądanie meczów futbolowych. Bez obaw, da się.
„Melanże z Żyletką” to oczywiście opowieść o miłości. Perwersyjnej, ale miłości. Jakby się uprzeć, jest to nawet rzecz o dążeniu do miłości idealnej. Dążeniu, rzecz jasna, niespełnionym. Bo też i ten romans (ha, ha...) młodziutkiej dziewczyny z 15 lat starszym od niej partnerem skazany jest na klęskę, a podtrzymuje go jedynie, czy mówiąc wprost, podlewa – alkohol.
W gruncie rzeczy powinienem Łukaszowi Gołębiewskiemu poradzić, by zaczął się leczyć, bo niewątpliwie powinien. Ale dalej rozmowa nasza potoczyłaby się jak jeden z licznych dialogów w jego ostrej jak brzytwa (żyletka?) powieści. Odpowiedziałby mi: – Już to robiłem.
– I? – zamieniłbym się w znak zapytania.
– Psychiatrzy to idioci – zakończyłby tę wymianę zdań.
Podoba mi się lakoniczność autora „Melanży”. Po co mówić za dużo.

Komentarze (6) Skomentuj

Wtorek, 9 Stycznia, 2007
Horwath o Xennie

Witold Horwath

Największym atutem Xenny jest wiarygodność opisu, uzyskana przez użycie prostego, kolokwialnego, a niekiedy wręcz slangowego języka. Gdy czytałem, wydawało mi się, że po prostu jestem wśród tych ludzi, że razem z nimi odurzam się wódką, prochami i punk-rockiem. Nie jest to jednak zabawa w młodzieżowy, subkulturowy folklor w stylu Masłowskiej. Powiedziałbym raczej, że to polski Charles Bukowski.

Witold Horwath jest jednym z najciekawszych współczesnych pisarzy, autor m.in. "Seansu", "Ultra Montany" i "Ptakona" (niedawno ukazało się wznowienie), scenarzysta - napisał m.in. scenariusz do filmu "Ekstradycja". Więcej na temat jego pisarstwa można znaleźć na stronie
www.witoldhorwath.pl.

Komentarze (1) Skomentuj

Piątek, 6 Lutego, 2009
Recenzja powieści "Disorder i ja"

Ewa Tenderenda Źródło "Magazyn Literacki KSIĄŻKI" nr 2/2009

W "Magazynie Literackim KSIĄŻKI" ukazała się recenzja Ewy Tenderendy z powieści "Disorder i ja". Autorka pisze m,.in.: "Naiwny happy end u tego autora nie wchodzi w grę. Jest za to samotność, alienacja, desperacja. Bohater pełen jest wewnętrznych sprzeczności i niezmiernie trudno prognozować, czy wyjdzie mu coś dobrego. Książka mocna, męska, budzi emocje, frustruje, a opisana codzienność przeraża". Całość poniżej. Więcej...