Łatwość wyszukiwania informacji, niwątpliwie wygodna, nieco mnie przeraża. Niczego nie musimy już zapamiętywać, wszystko możemy znaleźć w internecie, który staje się podstawowym zasobem wiedzy (nie licząc bibliotecznych repozytoriów). Nie trzeba czytać by sypać cytatami, kontekstami, z lekkością wymieniać tytuły dzieł, których się nie czytało i szafować nazwiskami autorów, których się nie potrafi wymówić. Łatwość wyszukiwania informacji sprawia, że stajemy się pozornymi erudytami, bo kto ma trochę oleju w głowie, ten bez trudu będzie poruszał się po zasobach historii, kultury, sztuki, nawet techniki - korzystając jednakże nie z własnej wiedzy, a z przetworzonych omówień, internetowych recenzji, z wyrwanych z kontekstu wiki-cytatów itp. Tyleż fascynująca jest przygoda z hiperświatem zasobów kultury, co niebezpieczna. Bo co się stanie z naszą pamięcią? Obawiam się, że ta z radością uda się na wakacje - skoro nie trzeba zapamiętywać, bo łatwo znaleźć, to mózg szybko się rozleniwi. Pamięć zastąpią karty pamięci, internet, cyfrowe aparaty, kamery, dyktafony, cyfrowe notesy, Google, Picassa, Flickr, YouTube bedą naszymi repozytoriami w niedalekiej przyszłości. I kiedy ktoś odetnie prąd, pozostaniemy przerażająco bezradni intelektualnie, odarci z naszej cyfrowej erudycji.
A najgorsze jest to, że nie ma już od tego odwrotu, bo skoro można szybciej i łatwiej, to przeciez nikt z dobrodziejstw wyszukiwania nie zrezygnuje...

Kolejna z wydanych niedawno płyt, o których zbieram się napisać - debiutancki krążek z mocnym brzmieniem z Białej Podlaskiej. Life Scars to trzy dziewczyny + perkusista, skład częściowo pokrywa się z innym projektem punkowym z Białej Podlaskiej - zespołem Czas Złamać Prawo. W obydwu przypadkach o ekspresyjnej sile utworów decyduje kobiecy wokal, mocny, wyrażający uczucia poprzez krzyk. Life Scars równie dobrze wypadają na płycie, co na koncertach, sądzę, że to może być jedno z muzycznych odkryć sceny H/C.
Aha i z przyjemnością informuję, że płyta Life Scars jest w ofercie distro Jirafa Roja.

Ukazała się nowa książka laureata nagrody Nobla, J.M.G. Le Clezio, pt. "Meksykański sen".
Książka na poły antropologiczna, na poły filozoficzna, mocno osadzona w kulturze i historii Mezoameryki, czyli dzisiejszego Meksyku, z zamierzenia ma pokazywać barbarzyństwo białego człowieka, który zniszczył wielkie cywilizacje, wyplenił ich religie i tradycje, narzucając własną wiarę i własną moralność, a jednocześnie gwałcąc, paląc i rabując. Ma rację Le Clezio, gdy pisze o europejskiej gorączce złota, która była jedną z głównych inspiracji podboju nowego lądu, choć nie tylko przecież, bo kto wie czy nie równie ważna była żądza sławy, a przecież i ciekawość. Szkoda, że efektem tej ciekawości nie było poznanie, Europa straciła niepowtarzalną szansę dowiedzenia się jak rozwinęła się alternatywna cywilizacja, z którą przez wieki nie miała kontaktu. Jak myśleli tamci ludzie, jakie mieli osiągnięcia. Niestety, większość tajemnic Indianie zabrali ze sobą do grobów. Le Clezio ich bynajmniej nie odkrywa. Francuzki pisarz oskarża, ale nie tylko. Również zachwyca się tym, co po prekolumbijskich kulturach pozostało, także w warstwie mistycznej. Myśl indiańskiej Ameryki została – jak pisze Le Clezio – brutalnie przerwana, ale to, co jesteśmy w stanie odtworzyć, napawa inspiracją. Dziś wiemy, że kulturowy przepływ nastąpił w obydwie strony, tyle że Europie niczego siłą nie narzucono, wybierała, co chciała. Nie mamy pewności, czy to co najlepsze?

Zły jestem z powodu porażki Niemców. Tak zły, że nawet pisać o tym mi się nie chce, zwłaszcza że głowa boli po wczorajszym wieczorze. Pociesza mnie, że niedzielny finał dwóch żądnych pierwszego mistrzowskiego tytułu drużyn będzie interesującym widowiskiem. Kibicować będę Hiszpanii, ale bez entuzjazmu. Ktokolwiek wygra, Europa będzie miała piąty mistrzowski kraj, po Włochach, Niemczech, Anglii i Francji. Meczu o trzecie miejsce mogłoby w ogóle nie być, bo i Niemcy i Urugwaj zasługują na medal.

Wyniki ćwierćfinałów Mistrzostw Świata w RPA są dokładnie takie jak typowałem - w medalowej strefie znalazły się Holandia, Urugwaj, Niemcy i Hiszpania. Odpadły m.in. faworyzowane Brazylia i Argentyna, w dodatku Argentyna rozbita przez Niemców 4:0. Diego Maradona może wracać do narkotyków, kolejny raz okazał się być nadętym kretynem, który myśli, że zjadł wszystkie rozumy.
Te mistrzostwa stoją na zaskakująco wysokim poziomie. Chyba najlepszym obrazem sportowej zawziętości była postawa przegranych - Ghany i Paragwaju, obydwie drużyny przegrały tylko dlatego, że zabrakło im rutyny i cwaniactwa, no i może też trochę szczęścia, ale grały z Urugwajem (dwukrotny mistrz świata, fakt że w zamierzchłych czasach) i Hiszpanią (aktualny mistrz Europy) jak równy z równym.
Niemcy znów trafiają na trudnego przeciwnika - Hiszpanię. Miroslav Klose strzelił na tych mistrzostwach cztery gole, David Villa - pięć. Prawdopodobnie pomiędzy nimi rozstrzygnie się walka o tytuł króla strzelców tego Mundialu. Holandia powinna poradzić sobie ze zmęczonym Urugwajem, który i tak osiągnął już bardzo wiele. Finał Niemcy-Holandia typowałem od samego początku. Holendrzy z meczu na mecz są coraz mocniejsi - także psychicznie, z pewnością podbudowani sensacyjną wygraną z Brazylią.
Piłkarskie odkrycia tych mistrzostw to jak dla mnie Luis Suarez z Urugwaju i Mesut Oezil z reprezentacji Niemiec. Dream Team tych mistrzostw jak dla mnie to: Iker Casillas (Hiszpania) - Philipp Lahm (Niemcy), Gabriel Heinze (Argentyna), Ricardo Carvalho (Portugalia) - Mesut Oezil (Niemcy), Bastian Schweinsteiger (Niemcy), Andres Iniesta (Hiszpania), Wesley Sneijder (Holandia) - Diego Forlan (Urugwaj), Luis Suarez (Urugwaj) i David Villa (Hiszpania).

Moim małym szczęściem była by przegrana bufonów, znaczy się Makaroniarzy, mistrzów symulacji i teatralnych gestów, którzy swoim kabotyństwem psują przyjemność oglądania każdego Mundialu. Paragwaj zagrał świetnie, niewiele zabrakło, ale i tak utarli bufonom nosa remisując 1:1.

W świątecznym wydaniu „Rzeczpospolitej” ukazał się artykuł mój i Krzysztofa Masłonia, poświęcony literaturze i podróżom: „Literackie last minute” (wydanie z dn. 2.04.2010). Oto przedruk obszernego tekstu:

Z politowaniem spoglądamy na wysiłki władz miejskich wydających niemałe pieniądze na promocję, a to Łodzi czy Lublina, to znów Gdyni czy Białegostoku, że o Warszawie nie wspomnimy. Rozumiemy, że bez promocji dziś ani rusz. Rozpisywane są więc konkursy na hasła reklamujące przepiękne, a stanowczo niedoceniane grody, rozwiesza się billboardy po drogach i bezdrożach, wykupuje telewizyjny czas antenowy, by mniej lub bardziej przekonującymi spotami przekonać widzów do ruszenia się sprzed telewizora i natychmiastowego przyjazdu do Łodzi, Lublina etc. Ale jakoś nie przyjeżdżają.
O tym, że i ślepej kurze trafi się czasem ziarno, przekonano się w Sandomierzu za sprawą serialu „Ojciec Mateusz”. To, swoją drogą, znak czasu. Kogokolwiek, jako tako zorientowanego w geografii turystycznej Polski, by spytać, wskazałby Sandomierz jako jedno z najpiękniejszych miast Polski. Zdawałoby się też, że dość przekonująco pisał na ten temat Jarosław Iwaszkiewicz z Wiesławem Myśliwskim pospołu. A jednak trzeba było dopiero posadzić na rower Artura Żmijewskiego, by otworzyć oczy niedowiarkom na sandomierskie piękno.
Nie trzeba za to ruszać się z kanapy, by odbywać najbardziej egzotyczne podróże, i to niekonieczne przed szklanym ekranem, co czynimy najczęściej wpatrzeni w Animal Planet, Discovery, National Geographic czy inną z coraz większej liczby stacji przyrodniczych. Podróżniczym kanałom telewizyjnym towarzyszy niesłychanie bogata oferta książkowa, świadcząca o tym, że lubimy przenosić się w czasie i przestrzeni, dawać się uwodzić egzotyce nieznanych miejsc.

Zmarł Krzysztof Teodor Toeplitz, znakomity felietonista, dziennikarz, pisarz, animator wielu przedsięwzięć kulturalnych, m.in. jedynego tygodnika literackiego wydawanego po 1989 roku - "Wiadomości Kulturalnych".
Znałem go od dziecka, przez wiele lat byliśmy sąsiadami a moi rodzice przyjaźnili się z Krzysztofem i Bożeną Toeplitzami, bywaliśmy u siebie wzajemnie na obiadach i uroczystościach rodzinnych. Zawsze szeroko uśmiechnięty, życzliwy i... cierpliwy, co nie jest cechą częstą u ludzi pióra. Jako nastolatek przynosiłem mu do czytania swoje pierwsze próbki literackie, a on życzliwie komentował. Pożyczał mi książki, doradzał lektury - zwykle zbyt poważne jak na mój wiek.
Gdy miałem 19 lat pozwolił mi rozpocząć staż dziennikarski w dzienniku "Nowa Europa", w którym mogłem pisać o książkach. Tam uczyłem się dziennikarstwa, poznałem też wielu późniejszych przyjaciół i współpracowników, choćby Janusza Drzewuckiego, poetę i obecnie redaktora naczelnego wydawnictwa Czytelnik, z którym wówczas pracowałem przy jednym biórku. Toeplitz zebrał znakomity zespół do ówczesnego działu kultury "Nowej Europy", szkoda że gazeta nie przetrwała pierwszych lat transformacji i jak wiele innych w tamtym czasie zbankrutowała.
Potem publikowałem u KTT w "Wiadomościach Kulturalnych" - rzadko i zwykle pod pseudonimem, gdyż wówczas pracowałem już w "Rzeczpospolitej", a ta krytycznie patrzyła na lewicowego publicystę. Kiedy jednak odmówiłem napisania jakiegoś nieprzychylnego KTT artykułu, zamawianego przez redakcję "Rzeczpospolitej", potraktowano to ze zrozumieniem.
Wiele zatem zawdzięczam życzliwości KTT. Był człowiekiem otwartym na świat i odmienne poglądy, choć z entuzjazmem bronił własnych - nawet wówczas, gdy było to dalekie od politycznej koniunktury. Cenił niezależność, u innych, ale także u siebie. Ceną potrzeby niezależności było zapewne opuszczenie łamów "Polityki", z którą jako felietonista był przez dziesięciolecia związany. Wybrał własną drogę, chociaż może nie był to wybór najlepszy.
Pozostawił po sobie wiele książek, w tym pewnie dla siebie najważniejszą, przedstawiającą losy własnej rodziny - "Rodzina Toeplitzów. Książka mojego ojca". Był autorem scenariuszy popularnych seriali (w tym "Czterdziestolatka") i wielu filmów fabularnych. Jako felietonistę cechował go ironiczny dystans do wydarzeń z pierwszych stron gazet, humor, ale i niezwykła wrażliwość na drobne sprawy zwykłych ludzi, a nawet zwierząt (w jego domu w Łomiankach zresztą zawsze było pełno zwierzaków).
Agnieszka Holland, z która współpracował przy filmie "Gorączka", powiedziała o KTT: "Dusił się w czasach peerelowskich. Ale jednocześnie strasznie nie chciał opuścić Polski. W jakimś sensie ten jego patriotyzm mógł być często powodem jego niekoniecznie najlepszych wyborów życiowych czy politycznych".
Miał 77 lat. Ostatni raz widziałem go chyba na urodzinach mojej mamy, jak zwykle był uśmiechnięty i dowcipny. W mojej pamięci zawsze będę wspominał go z wdzięcznością i sympatią. 

Ukazała się pierwsza od pięciu lat autorska płyta Grabaża - "Dodekafonia" Strachów na Lachy. Anonsowały ją single, wywiad-rzeka Grabaża, którego fragmenty przedrukowała "Lampa", a w którym tłumaczył się z niemocy twórczej, były też dwie niezbyt udane płyty - w 2007 roku z interpretacjami piosenek Kaczmarskiego, a rok później z coverami polskiego punka oraz tom z tekstami piosenek. Zawieszono Pidżamę Porno, a i Strachy koncertowały mniej. Grabaż miał chandrę.