W weekendowym wydaniu "Rzeczpospolitej" w artykule "Treści wrzucone w chmurę" Łukasz Gołębiewski pisze na temat cyfrowej kultury i oczekiwaniach konsumentów treści by wszystkie były darmowe. Jak to połączyć z oczekiwaniami twórców i wydawców?, zastanawia się autor. I czy cena jest wciąż jeszcze wyznacznikiem wartości?
Całość artykułu dostępna na stronie www.rp.pl oraz w papierowym wydaniu z 19 maja.

Nakładem wydawnictwa Jirafa Roja ukazała się nowa, druga powieść Sary Antczak, pt. "Klatka".
Siedem osób. Wszyscy zamknięci w ciasnym budynku, dzień po dniu oddalają się od rzeczywistości. Łączą ich studia we Wrocławiu. Dzieli wszystko inne. Początkowo są pewni siebie i otwarci na nowe doznania, chętnie rzucają się w maraton niekończących się imprez. Jednak beztroska atmosfera szybko mija. Ciągłe towarzystwo tych samych ludzi. Zamroczenie używkami. Brak perspektyw. Kompleksy. Strach. Samotność. Tajemnice. To wszystko sprawia, że bohaterowie czują się uwięzieni w swoich własnych głowach. Tłumione emocje nie mogą znaleźć ujścia. Narastają konflikty i agresja. Świat za ścianami akademika przestaje istnieć, a życie w środku zamienia się w piekło, z którego nie ma ucieczki.
Zamówienia on-line: Jirafa Roja, cena 28 zł, wysyłka - 0 zł.

W sobotę 12 maja o godz. 14. Łukasz Gołębiewski będzie podpisywał swoje książki na stoisku nr B258 w Pałacu Kultury i Nauki podczas III Edycji Warszawskich Targów Książki. Tego samego dnia o godzinie 13.00 będzie można spotkać się z Sarą Antczak i Dariuszem Papieżem. Autorzy podpisywać będą swoje książki – Sara najnowszy utwór „Klatka”, a Dariusz debiutanckie „Zniszczenie”. Wszystkie publikacje można będzie kupić z 50% rabatem. Zapraszamy.

Od dziś w Pałacu Kultury i Nauki trwają III Warszawskie Targi Książki. W piątek 11 maja o godz. 14.00 w Sali Puszkina PKiN rozpocznie się dwugodzinna konferencja „Rynek książki w Polsce – co dalej?”, którą poprowadzą Łukasz Gołębiewski i Paweł Waszczyk, autorzy tegorocznego raportu o rynku wydawniczym.

Dziś raport "Rzeczpospolitej": "Rynek książki w 2011 roku - Duży spadek i złe prognozy". Towarzyszy mu ranking największych wydawnictw książkowych, który Łukasz Gołębiewski ogłasza w "Rzeczpopolitej" od 1995 roku. W tekście czytamy: "W ubiegłym roku wydano mniej nowych tytułów, zmniejszył się średni nakład, wzrosła cena książki. Perspektywy na 2012 rok są równie złe. Od stycznia 2011 roku obowiązuje stawka 5 proc. VAT na sprzedaż książek (podniesiona z 0 proc.). Nie tylko ona wpłynęła jednak na wzrost cen i na spadki przychodów. Książka, podobnie jak prasa, znalazła się w kryzysie, który ma wymiar ogólnocywilizacyjny i obserwowany jest także w innych krajach europejskich. Czytelnictwo spada, budżety reklamowe lokowane są w coraz większym stopniu w Internecie, a odbiorca nie chce płacić za cyfrowe treści. Brakuje modelu biznesowego dla drukowanych mediów, które są coraz mniej atrakcyjne w konfrontacji z tabletami, smartfonami, Facebookiem i serwisami udostępniającymi (nie zawsze w zgodzie z prawem) zasoby informacyjne" - piszą autorzy raportu, Łukasz Gołębiewski i Paweł Waszczyk.
Przychody wydawców w 2011 roku spadły o 7,8 proc., do 2,71 mld zł.

należąca do Bolsa marka anyżowego włoskiego likieru sambuca, Ma 38%, jest słodkawa i łagodna, jednak nic szczególnego.

gorzelnia mieści się w stylowym zameczku z 1480 roku, nazwę zawdzięcza rodowi de Beaulon, który przez lata był właścicielem posiadłości. W XVIII wieku zarządzał nimi biskup de Nesmond i to on założył winnicę. Dziś majątek jest w prywatnych rękach. Destylowane tu koniak i Pineau pochodzą z jednej odmiany wina, z winogron odmian: Folle Blanche, Colombard lub Montils. Koniaki starzone są w dębie z Limousin. Butelkowane tu koniaki są bardzo aromatyczne, odkryjemy w nich smak tropikalnych owoców, bakalii, są łagodne i aksamitne. Dwa podstawowe koniaki to 7- i 12-letni, dalej jest 20-letni Napoleon, 40-letni XO oraz staranni wyselekcjonowany Extra Rare, są także rocznikowe – Vintage 1983 oraz XO Vintage 1975.

Przejechaliśmy zaledwie mały, europejski wycinek Turcji, rozdzielający akweny Morza Marmara i Morza Czarnego. Nad obydwoma zatrzymywaliśmy się na noc w niedużych miastach. Poza sezonem nie ma tu turystów, życie płynie zwykłym rytmem: od rana kwitnie handel, wieczorami mężczyźni przesiadują w barach przy tureckiej herbacie i fajce wodnej. Na prowincji kobiet wieczorami widzi się niewiele, w lokalach obsługują mężczyźni. Bary są czynne do późna, większość z nich zamykanych jest dopiero po północy, praktycznie we wszystkich można coś zjeść, doskonałe są tureckie sałatki i przystawki, np. faszerowane liście winogron albo faszerowane papryki, bakłażany podawane na dziesiątki sposobów itp. Poza tym bogactwo ryb z obydwu mórz i wspaniałe, bardzo mięsiste małże – podawane prosto z muszli, z cytryną w straganach na ulicach. Tyle, że wszystko jest bardzo drogie, ceny jedzenia mniej więcej dwa razy wyższe niż w Bułgarii, alkohole kosmicznie drogie – piwo ok. 14 zł w barze, kieliszek tradycyjnej tureckiej wódki z wytłoków winogron z dodatkiem anyżu, czyli raki, też kosztuje ok. 15 zł, kieliszek importowanego alkoholu – ok. 30 zł. W sklepie również drogo, np. czerwony Johnny Walker za ponad 200 zł. Państwo sprawuje monopol nad przemysłem alkoholowym, więc i wybór trunków nie jest wielki.
Plaże są piaszczyste, niezbyt szerokie. Nie ma wydm jak u nas, są skaliste lub pokryte trawą zbocza, często ostrzejsze klify, skaliste wysepki. Wzdłuż zatoczek ustawione są restauracje z tarasami widokowymi oraz średnio drogie hotele. Można też znaleźć naprawdę tanie spanie, po ok. 5 euro od osoby, ale w warunkach spartańskich – bez ciepłej wody, z wiadrem zamiast umywalki, w ponurych kamienicach, gdzie do pokoju na czwarte piętro prowadzą strome schody w klaustrofobicznie ciasnej klatce schodowej.
Pogoda wreszcie poprawiła się, kartkę piszę na tarasie restauracji w Kilyos nad Morzem Czarnym, dochodzi południe, nie ma fal, woda jest niezwykle błękitna, ale tylko z góry tak wygląda. Plaża niezbyt czysta, ale nie brakuje amatorów opalania się.
Następna kartka będzie już znów z Bułgarii, a teraz jeszcze porcja zdjęć.

młody producent koniaku, który swoje wyroby opiera głównie na winach z regionu Fins Bois, a niezwykłego smaku trunek nabiera w beczkach z dębu z Allier. Piwnicę założyli w 1972 roku Pierre Voisin i Olivier Blanc, a nadali jej imię dziadka tego pierwszego, zapalonego winiarza Leopolda Gourmela. Od 1993 roku jedynym właścicielem jest Olivier Blanc. Jego starannie dobrane i elegancko pakowane koniaki podzielone są wedle ich smaków. Mamy: Premières saveurs (6 carats) – delikatny koniak dla początkujących, Age du Fruit (10 carats) – z nutą owocową, przede wszystkim cytrusową, Age des Fleurs (15 carats) – z nutą kwiatową, Age des Epices (20 carats) – z nutą korzenną oraz Quintessence (30 carats) – który jest swego rodzaju esencją wszystkich smaków.

Stambuł, dawna stolica Turcji, a wcześniej Bizancjum, to miasto przytłaczające ogromem. Według nieoficjalnych statystyk żyje tu 20 mln ludzi, jest to największa metropolia Europy, a właściwie nie tylko Europy bo przedzielony Cieśniną Bosforską Stambuł leży – jako jedyne miasto na świecie – na dwóch kontynentach. Ze wzgórz – np. wzgórza Camlica – leżących już po stronie azjatyckiej można oglądać Europę. Kontynenty łączy gigantyczny most nad Bosforem, most łączący różne kultury i różne kontynenty.
Ten most jest dobrym symbolem miasta, które jest niezwykle kosmopolityczne, mamy tu islam w bardzo tolerancyjnym wydaniu, widać to w barach, gdzie alkohol leje się strumieniami, i gdzie muzyka jest bardzo zróżnicowana. Przy Placu Taksim są setki barów, w większości w weekendy muzyka na żywo, we wszystkich pełno tańczących ludzi, jest taki ścisk, że trudno oddychać, a na zewnątrz przed każdą knajpą drugie tyle ludzi, bo na zewnątrz chłodniej, a zabawa przenosi się na ulice. Dziesiątki tysięcy ludzi w nocy bawi się, muzyka dudni do świtu. Okolice Taksim to zupełnie inny obraz Stambułu, nowoczesny i wyzwolony, bardzo europejski.
Ale przecież jest też wspaniała stara część miasta, z gigantyczną świątynią Hagia Sophia, zbudowaną w 537 roku, była największą wczesnochrześcijańską katedrą, potem służyła za meczet. Wielokrotnie niszczona, zrabowana przez krzyżowców, do dziś imponuje samą bryłą, gigantyczną kopułą, surowymi galeriami. Na przeciwko jest równie wielki Błękitny Meczet, zbudowany w XVII wieku, jedno z ważniejszych świętych miejsc dla muzułmanów. Wokół sprzedawcy kukurydzy, kasztanów, małż, dymią drzewne piece, na których piecze się mięso, wiele ludzi w tradycyjnych strojach, tłumy.
Stambuł to niekończące się korki, kolejki, ścisk, pot, hałas. Przygniata, ale też imponuje swoją potęgą. Ogromne meczety, jak np. Yeni przy moście Galata, wielkie handlowe prospekty jak np. Barbados Boulevard, pałace, ogrody, i dostęp do dwóch wielkich akwenów – z jednej strony Morze Czarne, z drugiej Morze Marmara. Strome, ciasne, brukowane uliczki pną się lub opadają ostro w dół. Trudno tu się poruszać. Kierowcy nie zwracają uwagi na pasy i kierunek ruchu, piesi nie zważają na nic.
Można tu spędzić tydzień, a i tak nie pozna się najważniejszych zabytków, można tu spędzić rok, a miasto wciąż pozostanie zagadką. Wyjeżdżam ze Stambułu zauroczony i chcę tu wrócić.

destylowana na Litwie w zakładach Stumbras w Kownie brandy robiona z francuskich win. Łagodna i słodka, w smaku wanilia i kakao.

Starożytne Plovdiv zachowało imponujące rzymskie ruiny – amfiteatru i stadionu, które dziś wciśnięte są w chaotycznie zabudowaną ale piękną starówkę pełną bogatych willi - domów, które dają wyobrażenie o dawnej randze miasta i pozycji jego elity. Do wielu z tych domów można wejść, zwiedzić bogate wnętrza, które zachowały oryginalną XIX wieczną formę. Mniej ciekawie wygląda nowsza część miasta, gdzie obok zabytków stoją nowoczesne sklepy, obdrapane bloki, a w boki odchodzą slumsowate uliczki. Mimo tego architektonicznego bałaganu i kontrastów, miasto ma swój urok i na pewno warto tu zawitać. W czasach Aleksandra Macedońskiego było tu Filiopolis, w czasach rzymskich – Trimontium, potem miasto należało do Turków i do dziś jest tu duża społeczność muzułmańska, imponująco wygląda wielki, wybudowany w XIV wieku meczet Dżumaja, jest też meczet Imaret Dżamija z XV wieku. 
Plovdiv tętni życiem, knajpki są pełne ludzi nawet w środku tygodnia, uśmiechnięci policjanci przybijają piątkę na ulicy i to sympatyczne wrażenie psują tylko widoki setek bezdomnych kotów. Głodne i wystraszone, chodziłem z suchą karmą, którą zawsze mam w samochodzie właśnie na taką okoliczność, no i dokarmiałem z poczuciem, że i tak to nie rozwiązuje nic ponad doraźny głód, no i przykro było patrzeć jak te biedne kociska z obolałymi dziąsłami ledwie sobie radzą z suchym twardym pokarmem. Serce boli.
Tyle na dziś, jadę dalej.